Jan Saudek

Γεννήθηκε στην Πράγα το 1935. Ολόκληρη η Ευρώπη ζούσε την αναμονή, περίμενε το ξέσπασμα να σαρώσει τα πάντα. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του η Τσεχία αρχίζει να χορεύει στο ρυθμό του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο μικρός Jan ανοίγει το στόμα και βιώνει τον παραλογισμό του πολέμου στον εντονότερο βαθμό που μπορεί να τον νιώσει ένα παιδί. Είχε εβραϊκή καταγωγή, ο κατατρεγμός του από τους Ναζί ήταν ανελέητος. Αυτός και ο δίδυμος αδερφός του Karel έζησαν και τελικά επέζησαν για αρκετό καιρό σε ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως κοντά στα Πολωνικά σύνορα.

Αυτές οι οδυνηρές εμπειρίες της νεαρής ηλικίας διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την οπτική του πάνω στη φωτογραφία. Συναρπάζεται από το έργο του Steichen και από τους τοίχους του θλιβερού σπιτιού του. Στο υπόγειο όπου διέμενε η μούχλα διέλυε και επαναπροσδιόριζε τα γκράφιτι που γέμιζαν το δωμάτιο. Αυτοί οι τοίχοι βρίσκονται σχεδόν σε κάθε φωτογραφία που τράβηξε αργότερα.

Στις πιο γνωστές του δουλειές, συνηθίζει να παρεμβαίνει με το χέρι, να μπολιάζει με έντονα χρώματα μουντούς κόσμους στους οποίους κατοικούν γυμνά ή ημίγυμνα πλάσματα. Λατρεύει τα παράθυρα, έχει σχεδόν εμμονή μαζί τους. Επαναλαμβάνει αυτιστικά το σχήμα τους στο μεγαλύτερο όγκο του έργου του. Μέσα από αυτά διαφαίνεται συνήθως ένας συννεφιασμένος ουρανός.

Προκλητικός, διαφορετικός, τολμηρός. Του αρέσουν οι σειρές φωτογραφιών, αυτές που διηγούνται μια υποτυπώδη ιστορία, πάντα αιρετική και σουρεαλιστική.

Μπλέκοντας ερωτισμό και συναίσθημα οι φωτογραφίες του θυμίζουν ερωτικές εικόνες της αρχής του εικοστού αιώνα. Τον ενδιαφέρει κάθε πτυχή των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Τον εξιτάρει η αθωότητα των παιδιών. Η παιδική ηλικία ειδωμένη μέσα από ένα διαστροφικό φίλτρο καθεδρεύει στο έργο του. Η μετάβαση από αυτή, η σκληρότητα της εφηβείας.

Τα μεταφυσικά του τοπία μπερδεύονται ωμά με βρώμικες φαντασιώσεις, το σενάριο που στήνει για κάθε εικόνα έχει την ικανότητα να ερεθίσει, να σοκάρει. Πολλοί τον κριτικάρουν ως ηδονοβλεψία. Άλλοι θεωρούν ότι δίνει υπόσταση σε τομείς-ταμπού της ζωής του κάθε ανθρώπου. Σεξουαλικότητα, Διαφυλικές σχέσεις, Γήρανση.

Ενώ φωτογραφίζει παρόμοια θέματα από το '70 η δουλειά του γνώρισε τη λογοκρισία μόνο στη δεκαετία του '90. Καθαρή σεμνοτυφία, ξεπεράστηκε γρήγορα και ο Jan καθιερώθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους φωτογράφους στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Δείγματα από τη δουλειά του στη μουσική βιοτεχνία . Με την ίδια σειρά εξώφυλλα από Soul Asylum, Daniel Lanois, Beautiful South.









Απόσπασμα από ντοκιμαντέρ για τη δουλειά του




Βιβλία που έχει κυκλοφορήσει

Say it Loud, i am back and i am Proud

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,

τα πέρασα πολύ ωραία αυτό το καλοκαίρι. Πήγα σε διάφορα μέρη, έκανα πολλά μπάνια, γνώρισα τον Κούλη και τη Μηλίτσα και βγαίναμε κάθε βράδυ για παγωτό. Εγώ φορούσα την καινούρια μου μπλούζα και άκουγα Κάιλι Μινόγκ. Συζητούσαμε για μόδα και για γκόμενους.
Ύστερα πέρασε ο καιρός και ξανάρχισε το σχολείο.



Για να μην καταντήσει το μπλογκ σαν τα παραπάνω που βλέπω τελευταία να ανθίζουν, αλλάζει από σήμερα σχήμα και χρώμα. Ο Wrong Guy θα βγαίνει σε νέο τρέντι - πόκετ μέγεθος. Οι αναρτήσεις δε θα είναι τόσο συχνές, αλλά θα διατηρήσουν τη γνωστή ποιότητα που διατρέχει όλα τα ποστ του. Διάλεξα αυτό, από το γράφω ότι παπαριά μου έρχεται στο κεφάλι. Ο κεντρικός άξονας δεν αλλάζει, θα παίζω πάντα με τη διαφορά του ενός μόνο γράμματος στις δύο θεμελιώδεις έννοιες που με εκφράζουν εδώ και καιρό. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως αυτό είναι το απόλυτο ιστολόγιο Τεχνών - Τεκνών.

Σε γενικές γραμμές το καλοκαίρι μου ήταν ζεστό, μουσικό και μεγάλο. Δε μου έκρυψε μεγάλες εκπλήξεις. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι για μερικές μέρες αναγκάστηκα να μείνω σε ένα ξενοδοχείο που μόλις έμπαινες, έβλεπες αυτό.


Θα παραβλέψω την αισθητική παράμετρο και θα σταθώ μόνο στο ότι το ξενοδοχείο ήταν χτισμένο το '50, χωρίς ανακαίνιση, το δωμάτιο ήταν μικροσκοπικό, χωρίς μπαλκόνι, σε ισόγειο, με ένα μεγάλο παράθυρο πάνω από τα κρεβάτια το οποίο έβλεπε στον παραλιακό κεντρικό δρόμο, δίπλα στα δύο μεγάλα θερινά κλαμπ του χωριού που βαρούσαν Γαρμπή ως το πρωί, τους τουρίστες να περνάνε μεθυσμένοι και τα κανγκούρια να μαρσάρουν τα μηχανάκια τους, τα νταούλια και τους ζουρνάδες να γιορτάζουν το Δεκαπενταύγουστο όλο το βράδυ, το air condition να μην έχει χειριστήριο αλλά μια πρίζα - το άναβες όπως το φως- που όλο το βράδυ με χτυπούσε γιατί δεν ρυθμιζόταν, το σεντόνι μου να έχει λεκέδες από την περίοδο μιας άγνωστης, και το ένα βράδυ να έχει κοπεί το ρεύμα μόνο στο ξενοδοχείο από όλη την περιοχή.


Και επειδή σου έλειψα όλο το καλοκαίρι σκαρφίστηκα και κάτι ακόμα για να έρθουμε πιο κοντά. Να σε βάλω να ακούς τα τραγούδια που έχω στη μουσική μου βιβλιοθήκη. Πως θα γίνει αυτό; Πατώντας απλά εδώ. Αν ακούσεις κάτι άσχετο, που θα ακούσεις, μην πάθεις σοκ, απλά πάτα το κουμπί να πας στο επόμενο τραγούδι. Ποπ, ροκ, σάουντρακ, κανένα ελληνικό που και που θα σου κάνουν παρέα αρκεί να έχεις ανοιχτό το παράθυρο όταν σερφάρεις. Μια dsl είναι επίσης απαραίτητη. Πλας, θα βλέπεις πληροφορίες για το κάθε κομματάκι που ακούς. Ο Last.fm είναι απλά απίθανος!

Λυπάμαι που το λέω, αλλά..... Καλό Φθινόπωρο!