Wrong Guy - The Rock Version

Παρόλο που το ποπ στοιχείο είναι έντονο, υποβόσκει πάντα και μια ροκ πλευρά. Άσε που ροκ και wrong ταιριάζουν πιο πολύ.

The Pretenders - Don't Get Me Wrong

Novastar - Wrong

Radiohead - I Might Be Wrong

Marlies - When Loving You is Wrong

Jack Johnson - Wrong Turn

The Cure - Wrong Number

Bon Jovi - Right side of Wrong

Henchman - Right or Wrong

plus bonus:

dancing wrong

Chicane - Something Wrong

και ο ίδιος ο Mr. wrong αυτοπροσώπως!

Mr. Wrong - Sade

Movies Rock 2007

Την προηγούμενη Παρασκευή έγινε μια πολύ γκλάμουρους εκδήλωση στο Αμέρικα. Τι γιορτάζαμε ακριβώς δεν κατάλαβα. Κάτι με κινηματογράφο και μουσική από όσο μάντεψα και το πόσο σημαντικός είναι ο συνδυασμός τους. Για να βγάζεις λεφτά, είναι σημαντικό, δεν αμφιβάλλω. Εκεί βγήκαν λοιπόν διάφορες σημαίνουσες προσωπικότητες και τραγούδησαν τραγούδια από ταινίες, λάιβ και καλά.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μας αρέσουν οι διασκευές γνωστών τραγουδιών, αν είναι και από ταινίες ακόμα καλύτερα. Την εκδήλωση άνοιξε η εγκυμονούσα J.Lo και την έκλεισε επίσης, αυτό στη λογοτεχνία λέγεται κυκλική σύνθεση, γίνεται για να τονιστεί κάτι, στην οργάνωση βραβείων δεν ξέρω τι δηλώνει.




Πρώτη τραγούδησε η ανανεωμένη Beyonce με καούκα βαμμένη καστανό σκούρο και ερμήνευσε το Over the Rainbow από το Μάγο του Οζ. Ξεδίπλωσε όλες τις φωνητικές της ικανότητες, δεν κράτησε καμία για μετά το γάμο, το φόρεμα της δεν είναι σαν αερόστατο που πέφτει;




Στη συνέχεια μας θάμπωσε η πλαστικούρα Fergie με το Live and Let Die από τον Τζέιμς Μποντ, πιστεύω πως ο καλύτερος 007 έβερ είναι ο Ντάνιελ Κρεγκ, για δικούς μου λόγους.

H patsavoura των Pussycat Dolls σκότωσε το καημένο το Diamonds are a girls best friend. Μα τι τη βάζουν και τραγουδάει, έχει άθλια φωνή! Αν προσέξεις τα μάτια της γύρω γύρω έχει πασαλειφτεί εκτός από μασκάρα και με κάτι ψευτο-διαμάντια για να κολλάει με το κλίμα του τραγουδιού.

Η Mary J. Blige και ο John Legend τραγούδησαν μαζί το As time goes by από την Καζαμπλάνκα. Σε αυτό το σημείο έχω να δηλώσω ότι η Mary J. μου αρέσει τα μάλα, έχει τρελή φωνάρα και δεν έχει τελειώσει καν το σχολείο, γιατί μεγάλωσε σε γκέτο.

Η σούπερ αγαπημένη - την στήριζα για το Όσκαρ, για αυτό το κέρδισε- Jennifer Hudson είπε το Somewhere από το West Side Story.

Η Carrie Underwood μου άρεσε πάρα πολύ με το Sound Of Music. Βοήθησε πολύ το γεγονός ότι την προλόγισε η Πανέμορφη Σαρλίζ. Και όχι το The hills are alive δε σημαίνει Τα τακούνια μου είναι ζωντανά *hills - heels*

Usher, Singing in the Rain, ωραία φωνή.




Η επέλαση των niggers. Will I Am, Busta Ryhmes, LL Cool J και η Eve διασκεύασαν το θέμα από το Shaft.

The Divas are Singing - Part III

Liv Tyler - God, That's Good! Η πολύ πολύ αγαπημένη Λιβ έχει παίξει και σε μερικές αποτυχίες, μια από αυτές είναι το Jersey girl. Λογικό να ήταν αποτυχία, αφού πρωταγωνιστεί αυτό το τέρας υποκριτικής Μπεν Άφλεκ. Η Λιβ λοιπόν υποδύεται μια φίλη του που παίρνει μέρος μαζί με την κόρη του σε μια μιούζικαλ μεταφορά του Sweeney Todd, που όπως πρέπει να θυμάσαι περιμένουμε πως και πως. H φωνή της στην αρχή μου θυμίζει Τζένη Καρέζη - είναι δυνατόν;

Paul Oakenfold feat. Brittany Murphy - Faster Kill Pussycat Δεν είχα δώσει ποτέ σημασία στη Μπρίτανι μέχρι που άκουσα αυτό το τραγούδι.Τότε παρατήρησα τη βραχνάδα και το νάζι στη φωνή. Το γεγονός ότι και τραγουδάει καλά, την κάνει ιδανική για μιούζικαλ. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο κύριος Oakenfold την επέλεξε για να τον συνοδεύσει σε αυτή τη σούπερ χορευτική και ανεβαστική αναφορά στην καλτ ταινία του 1965 Faster, Pussycat! Kill! Kill!





Hayden Panettiere - I Still Believe Από όλους τους Heroes αυτή είναι η αδυναμία μου. Το ήξερες ότι είχε πει και ένα τραγουδάκι για το σάουντρακ της Σταχτοπούτας 3; Βέβαια! Άντε βρε, και στην Κοκκινοσκουφίτσα το 5!



Gwyneth Paltrow - Bette Davis Eyes To Duets απέτυχε παταγωδώς. Τι κρίμα θα μου πεις. Παραλίγο θα έπαιζε και ο Μπραντ Πιτ, ευτυχώς χώρισε με την Γκουίνεθ και αποφάσισε να μην συμμετέχει ούτε στην ταινία. Δεν την πολυχωνεύω, τη βρίσκω τρομερά υπερεκτιμημένη, είναι δυνατόν να βαφτίσεις το παιδί σου Μήλο, αλλά άκου πως λέει το τραγουδάκι.




Bette Midler - Wind Beneath My Wings Όταν φτάνω σε αυτό το σημείο στο Beaches έχω ήδη πλαντάξει, οπότε δεν έχω δει ποτέ τη συνέχεια. Το τραγούδι θεωρείται το σήμα κατατεθέν της αγαπημένης Μπέτι και μια έρευνα στην Αγγλία έδειξε πως είναι το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι σε κηδείες. Επίσης είναι στη θέση νούμερο 269 στη λίστα με τα Songs of the Century.




Was (Not Was) feat. Kim Basinger - Shake Your Head Εκκεντρικό ποπ συγκρότημα της δεκαετίας του '80 αποφασίζει να δανειστεί τη φωνή μιας ηθοποιού που μόνο τραγούδι δεν είχε πει ως τότε. Το έκανε και αυτό. Έφτασε στο νούμερο 4 στο UK και δεν ξανακούσαμε νέα τους ποτέ.



Meryl Streep - Me Η απόλυτη Μέριλ υποδύεται στο Death becomes her την Madeline Ashton, λαμπερή ηθοποιό του Μπρόντγουεϊ που κλέβει τον άντρα της Γκόλντι Χόουν. Η ταινία αρχίζει με το τραγούδι που ερμηνεύει η Madeline στο έργο που πρωταγωνιστεί Songbird και είναι διασκευή του θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς Το Γλυκό Πουλί της Νιότης.

Lion King - Τhe Musical

Βλέποντας το Beauty and the Beast τις προάλλες δεν μπόρεσα να μη φέρω στο μυαλό μου το άλλο μιούζικαλ της Disney που παρακολούθησα πριν 3 μήνες στο Λονδίνο.

Το στόρι του Lion King είναι σχετικά απλοϊκό. Ο κακός θείος του Σίμπα έχει σκοτώσει το βασιλιά της χώρας και ο μικρός πρέπει να ανδρωθεί για πάρει πίσω το θρόνο που του ανήκει. Σιγά μην πάω να το δω, έχω δει και την ταινία με το ανηψάκι μου θα πεις.

Εδώ έρχομαι εγώ να σου τραβήξω το αυτί και να σε μαλώσω λέγοντας Μέγα λάθος!

Πρώτον γιατί το Facebook μου είπε ότι αν ήμουν ήρωας του Ντίσνεϊ θα ήμουν ο Σίμπα γιατί είμαι νέος και όμορφος σαν και αυτόν.

Δεύτερον, η παράσταση είναι μία από τις ωραιότερες εμπειρίες που είχα ποτέ – και πίστεψε με, είχα πολλές και κάθε είδους (ουουουου, τα πιθηκάκια από το Θέμο είναι αυτά, για όποιον δεν κατάλαβε)

Ξεκινάω με τις φωνές των ηθοποιών. Αν άκουγε η Χρύσπα πως τραγουδούσε η τελευταία κομπάρσα θα έσκιζε την κιλότα της. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αφρική οπότε είχαν την ευκαιρία πολλές χοντρές μαύρες να μας επιδείξουν τις φωνητικές τους ικανότητες, που όπως ξέρεις είναι το καλύτερο μου. Μπροστά μου παρέλασαν τίγρεις, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις και ότι άλλο εξωτικό σκέφτεσαι. Όλα ήταν μαριονέτες φτιαγμένες από την κυρία Julie Taymor η οποία έκανε εκπληκτική δουλειά, αν σου λέει κάτι κέρδισε και ένα Τόνι για αυτή. Οι γαζέλες ήταν μια τεράστια ξύλινη κατασκευή που φορούσε ο χορευτής στα δυο του χέρια και είχε πάνω σκαλισμένες 3 ζώα τα οποία καθώς ο χορευτής κουνούσε τα χέρια του φαίνονταν σαν να καλπάζουν.

Ο χορός των γυναικών όταν θρηνούν το νεκρό βασιλιά είναι εξίσου εντυπωσιακός. Οι λιονταρίνες φοράνε μάσκες όχι μπροστά στο πρόσωπο τους, αλλά πάνω από αυτό. Όταν φέρνουν τα άσχημα νέα, πετάγονται από τα μάτια τους χάρτινες ροδέλες για να δείξουν το κλάμα. Εννοείται ότι οι κούκλες παίζανε καλύτερα από τη Ματσούκα στο El Greco. Ευφυέστατες συλλήψεις, εξαιρετικά πραγματοποιημένες.

Ο κακός θείος έχει μια τρομερή μάσκα, η οποία διαθέτει ένα μηχανισμό και μιμείται άριστα στο λαιμό την κίνηση που κάνουν τα αιλουροειδή.

Φυσικά σκάσαμε περίπου 60 έουρος για να καθίσουμε τέρμα θεού, συγκεκριμένα εδώ,

β' εξώστη, από τον οποίο περιέργως είχαμε καλή οπτική. Πιστεύω πως αν ένα μικρό παιδί παρακολουθήσει την παράσταση, θα χαζέψει. Αντίθετα, στο Beauty and the Beast, μου έλειψε αυτή η μαγεία, το να μην μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από τη σκηνή, γιατί δεν ξέρεις τι θα χάσεις. Mία απίστευτη παραγωγή την οποία θα ζήλευε και η Ντενίση.

Καταλήγω: Lion King – Beauty 1 - 0

ΥΓ.1 Όπως μάντεψες αυτή η μαύρη που φαίνεται σε κάθε φωτογραφία, η αφηγήτρια που μιλάει μόνο αφρικάνικα, ήταν η αδυναμία μου!

ΥΓ.2 Αν δεν έχεις ακούσεις το σάουντρακ του Lion King και θέλεις να πάρεις μια ιδέα, δεν έχεις παρά να πας μέχρι τον αγαπημένο φίλο και γείτονα Neverlandean και είναι δικό σου.

Love SHOULD NEVER tear us apart

O Πελοπίδας ήταν ένα ωραίο 24χρονο αγόρι. Μόλις είχε έρθει στην Αθήνα γεμάτος όνειρα για το μέλλον. Είχε μεγαλώσει και σπουδάσει σε χωριό και ήθελε πολύ να γνωρίσει τη ζωή της μεγαλούπολης. Απονήρευτο και αθώο, μάζεψε μια μέρα τα ρούχα του σε μια βαλίτσα, μάλωσε με τη μάνα του γιατί αυτή δεν ήθελε να φύγει και έβαλε πλώρη για αθηναϊκές περιπέτειες.

O κολλητός του Πελοπίδα είχε ένα σπίτι στην Πλάκα στο οποίο δεν έμενε κανείς. Δίπλα στην Παναγιωταρέα. Εκεί εγκαταστάθηκε. Η Αθήνα τον μάγεψε. Η πόλη ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς, όλοι είχαν μια έντονη προσμονή, σαν να περιμένεις να φτάσει η μέρα για το πάρτι σου, παρασύρθηκε και ο δικός μας και τον μέθυσε η γιορταστική ατμόσφαιρα.

Την πρώτη εβδομάδα που ήρθε στην Αθήνα γνώρισε τον Θεόφιλο. Ο Θεόφιλος ήταν 10 χρόνια μεγαλύτερος από τον Πελοπίδα, έμπειρος, αποκρυσταλλωμένος, ότι έπρεπε για το μικρό μας τεκνάκι που δεν ήξερε που πάνε τα τέσσερα. Ήξερε την Αθήνα καλά. Τον είδε και ωραίο, γεμάτο αυτοπεποίθηση, θαμπώθηκε ο δικός μας.

Άρχισαν να βγαίνουν. Να περνάνε χρόνο μαζί. Να κοιμούνται μαζί. Να πηγαίνουν σε ωραία εστιατόρια, να του δείχνει από πού να ψωνίζει ωραία ρούχα, να του μαθαίνει πως κάνουν έρωτα. Ο Θεόφιλος, μεγάλη ψωνάρα, του μάθαινε όλη τη γκλαμουριά της Αθήνας. Βγαίναν στο Χίλτον, γνώριζαν ημι-διασημότητες. Ο Πελοπίδας είχε χαζέψει. Ένιωθε για πρώτη φορά τέτοια συναισθήματα, που ούτε να τα φανταστεί δεν τολμούσε.

Ένα μεσημέρι ο Θεόφιλος σκάει μύτη με χαμόγελο ύποπτο. Σου έχω έκπληξη, λέει, και του δείχνει δυο εισιτήρια για Σαντορίνη. Φύγανε την άλλη μέρα. Μια εβδομάδα γεμάτη πάθος, ωραία τοπία, ηλιοβασιλέματα και με θέα τη Καλντέρα. Ο Θεόφιλος πρόσεχε πολύ το μικρό μας. Του είχε κλείσει δωμάτιο στο καλύτερο ξενοδοχείο, πάνω στο Ημεροβίγλι ακριβώς.

Το βράδυ πριν κοιμηθούνε ρώτησε τον Πελοπίδα αν χρησιμοποιεί οδοντόνημα. Τώρα τι σχέση έχει αυτό σκέφτηκε, αλλά του απάντησε.

Γυρνάνε στην Αθήνα. Ήταν ξανθοί και οι δύο και ο ήλιος και ο έρωτας τους είχε κάνει κούκλους. Ο Θεόφιλος πηγαίνει τον Πελοπίδα σπίτι. Ο μικρός τον φιλάει για καληνύχτα. Ο Θεόφιλος ζυγιάζει τη στιγμή, διστάζει λίγο, και του λέει:

-Θέλω να μιλήσουμε για κάτι.
-Σε ακούω.
-Ξέρεις, είμαι φορέας.






Σου έχουν πει ποτέ κάτι και την ίδια την στιγμή να ζαλιστείς τόσο που να θέλεις να ξεράσεις; Αυτό ένιωσε ο Πελοπίδας. Θόλωσε η εικόνα μπροστά του. Αγκαλιάστηκαν και έκλαιγαν και οι δυο για ώρες. Ο Πελοπίδας άρχισε να ζει σε άλλη διάσταση. Δεν μπορούσε να χωνέψει πως κάτι τέτοιο συνέβαινε σε αυτόν. Για μια βδομάδα πήγαινε στη δουλειά σαν ζόμπι, έτρωγε από συνήθεια, μιλούσε αλλά δεν επικοινωνούσε. Το άλλο του μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι δεν ήξερε με ποιον να το μοιραστεί όλο αυτό. Οι φίλοι του μόλις είχαν μάθει ότι είναι γκέι, αν τους έλεγε και αυτό, δε θα το άντεχαν.

Τελικά επικράτησε η λογική. Την τελευταία φορά που βρέθηκαν με το Θεόφιλο, το κάνανε, κοιμήθηκαν αγκαλιά και το άλλο πρωί του είπε πως φεύγει για το χωριό του γιατί θέλει να σκεφτεί. Του έστειλε μήνυμα σε 3 μέρες ότι δε θέλει να ξαναβρεθούνε.

Εκείνο τον καιρό, του έγινε μια καλή πρόταση για δουλειά στην Αθήνα. Ξαναγύρισε. Ήταν ένα ράκος. Δεν κοιμόταν καλά, ένιωθε μονίμως ένα δάγκωμα στην κοιλιά του. Η Αθήνα του φαινόταν φριχτή γιατί την είχε συνδυάσει με το Θεόφιλο. Τότε κατάλαβε πως ήταν ερωτευμένος για πρώτη φορά στη ζωή του. Ο Θεόφιλος τον δέχτηκε πίσω. Διστακτικά στην αρχή. Τουλάχιστον έτσι του είπε, αλλά η αλήθεια ήταν πως τον ήθελε και αυτός πολύ.


Ο Πελοπίδας έμαθε πολλά πράγματα. Τι είναι τα Τ4, που γίνονται εξετάσεις αίματος, ότι οι φορείς παίρνουν ένα μηνιαίο επίδομα για να μπορούν να διατηρούν ένα επίπεδο στη ζωή τους, ότι τα φάρμακα είναι δωρεάν. Ανακάλυψε ακόμα που είναι το Ανδρέας Συγγρός το οποίο ειδικεύεται σε τέτοια θέματα, γνώρισε τους γιατρούς του, έβλεπε τα ίδια άτομα που το βράδυ χόρευαν δίπλα του στο Sodade, να έρχονται το πρωί για το καινούριο τους κοκτέιλ. Απομυθοποίησε πολλά πράγματα. Έκανε μεγάλο δρόμο ομολογουμένως. Να σκεφτείς πως την πρώτη φορά που βρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο με το Θεόφιλο και τον κολλητό του, επίσης φορέα, νόμιζε πως θα γίνει έκρηξη, θα ανατιναχθούν τα κεφάλια τους και το αίμα θα πέσει πάνω στο μικρούλη μας και θα κολλήσει και αυτός. Τα πάλεψε όμως όλα αυτά. Και τα ξεπέρασε.


Η σχέση τους τελείωσε άδοξα μετά από ένα χρόνο. Ο Πελοπίδας δε σκέφτηκε ούτε μια φορά να χωρίσει εξαιτίας της αρρώστιας. Και ας έτρεχε όποτε αρρώσταινε ο ίδιος στα νοσοκομεία μόνος, γιατί ο γκόμενος του δεν μπορούσε να τον συνοδέψει. Και ας του έπαιρνε ακόμα και πίπα με προφυλαχτικό. Ειλικρινά δεν τον πείραζε καθόλου. Βασική αιτία ήταν ο χαρακτήρας του Θεόφιλου. Δικαιολογούσε για καιρό την αλαζονεία του, την περηφάνια του, λέγοντας πως δεν μπορούσε εκείνος να καταλάβει πως είναι να είσαι άρρωστος. Κατάλαβε όμως κάτι άλλο. Ίσως κάποια γεγονότα να διαμορφώνουν το χαρακτήρα σου, μπορείς όμως να τα δουλέψεις και εσύ και να μην τα χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία για όλα τα στραβά που έχεις. Ο καθένας μας μπορεί να βρει κάτι που του έχει συμβεί και να το πιπιλάει. Όλοι πέφτουμε κάποια στιγμή. Το θέμα είναι πώς σηκωνόμαστε.





ΥΓ. Ο Πελοπίδας επιβίωσε στην Αθήνα και σήμερα έχει μια όμορφη σχέση με έναν όμορφο άνθρωπο. Βλέπει καμιά φορά τον Θεόφιλο σε κανένα μαγαζί από μακριά, τον παρατηρεί μήπως αδυνάτισε και συνεχίζει το ποτό του με την παρέα του.