500 χρόνια σε δυόμισι λεπτά

500 χρόνια γυναικείων πορτραίτων περνάνε από τα μάτια σου σε δυόμισι μόλις λεπτά.

Η μουσική του Μπαχ συνοδεύει εύηχα και κομψά το πολύ έξυπνο morphing.

Αγαπημένο μου αυτό του Μοντιλιάνι και του Νταλί που αποσυντίθεται.

Δικό σου;

Best movies 1930 - 1940

1. Duck Soup - 1933

Πρόδρομοι και πρωτεργάτες του κινήματος της σάτιρας οι αδερφοί Μαρξ μαγείρεψαν αυτή τη Σούπα με μπόλικο χιούμορ, παρωδίες σκηνών από μιούζικαλ της εποχής και γεγονότα που απασχολούσαν την κοινή γνώμη. Η ταινία απέτυχε εισπρακτικά, αλλά πλέον θεωρείται η καλύτερη από όλες αυτές που πρωταγωνίστησαν τα τέσσερα αδέρφια. Η σκηνή που ο Grucho Marx συναντάει το είδωλο του, δηλαδή τον αδερφό του, στο κατώφλι μιας πόρτας έχει συναντήσει άπειρους μιμητές. Βασικό θέμα της ταινίας η σάτιρα ενός δικτάτορα, ο Μουσολίνι θεώρησε πως ήταν καρφί για αυτόν και απαγόρευσε την ταινία στην Ιταλία.

2. It Happened One Night - 1934

Χαζο-ταινιάκι αλλά τόσο γλυκό και χαριτωμένο, δεν μπόρεσα να του αντισταθώ. Ο αλάνης Κλαρκ Γκέιμπλ –που μου μοιάζει κατά μια έννοια- συναντάει την κακομαθημένη Κλοντέτ Κλομπέρ και αρχίζουν ένα παιχνίδι στην επιτυχία του οποίου βοηθάει πολύ και ο μάστερ σκηνοθέτης Φρανκ Κάπρα. Γνωρίζουμε την αμερικανική επαρχία, αλλά με ένα μαγικό τρόπο, στο λέω εγώ που σιχαίνομαι τη βλαχιά του USA όσο κανένας. Πολύ feel good ταινία, τελείως διαφορετική από τις ρομαντικές κωμωδίες του συρμού.

3. Modern Times - 1936

Αυτή είναι η τελευταία φορά που ο Τσάρλι Τσάπλιν υποδύεται τον Αλήτη, χαρακτήρα ιδιαίτερα λαοφιλή και αναγνωρίσιμο. Οι Μοντέρνοι Καιροί πραγματεύονται το θέμα της τυραννίας των μηχανών, φλέγον ζήτημα εκείνη την εποχή. Ο Αλήτης είναι ένας εργάτης, ο οποίος μαζί με ένα κοριτσάκι προσπαθεί να επιβιώσει στην τρέλα της νέας βιομηχανικής εποχής. Αγαπημένες σκηνές: αυτή που τα αφεντικά δοκιμάζουν ένα καινούριο σύστημα σίτισης των εργατών για να μη χάνουν ώρα από τη δουλειά τους και αυτή που ο Τσάπλιν επιδιορθώνει ένα μηχάνημα.

4. Olympia, Teil-fest der Volker (Oι Θεοί του Σταδίου) - 1938

Το ότι η Λένι Ρίφενσταλ χρηματοδοτήθηκε από τον ίδιο το Χίτλερ για να κάνει αυτή την ταινία δε μειώνει σε τίποτα την αισθητική της αξία. Ο Αδόλφος αποσκοπούσε σε μια προπαγάνδα της άρειας φυλής, εγώ είδα έναν ύμνο στην αθλητική δεινότητα και στην ποίηση του ανθρώπινου σώματος. Ο καθένας βλέπει ότι θέλει να δει. Εδώ θα δεις την αρχή του ντοκιμαντέρ, αρχαιοπρεπή και γεμάτη Ελλάδα και εδώ μια σκηνή η οποία ενδιαφέρει το κοινό, καθότι έχει να κάνει με το άθλημα της κατάδυσης -οι Θεοί του Σταδίου δεν έχουν μεγάλη σχέση με αυτούς που φαντάζεσαι.

5. The Wizard of Oz - 1939

Wicked Witch of the West: I'm melting! I'm melting!

Σκηνή από την ταινία και ένα εναλλακτικό φινάλε - δες το μέχρι το τέλος!

6. Gone with the Wind - 1939

Η ερωτική ιστορία του Ρετ και της Σκάρλετ με φόντο τον αμερικανικό εμφύλιο υπήρξε ταινία σταθμός για το χολιγουντιανό σινεμά Προσωπικός θρίαμβος του παραγωγού Ντέιβιντ Σέλζνικ, απέλυσε τρεις σκηνοθέτες για να την ολοκληρώσει.Bέβαια η εποχή παρουσιάζεται με απλοϊκότητα, μάλιστα η συμμετοχή του Άσλεϊ στην Κου Κλουξ Κλαν ηρωικοποιείται. Μερικές σκηνές της όμως έχουν περάσει στο συλλογικό συνείδητο ολόκληρης της δύσης, με πιο χαρακτηριστική αυτή που οι δυο πρωταγωνιστές φιλιούνται στην τεράστια γυριστή σκάλα. Το τέλος συγκλόνισε το τότε κινηματογραφικό κοινό. Αυτή η αφίσα ήταν η πρώτη κινηματογραφική, που αγόρασα για να κρεμάσω στο παιδικό δωμάτιο. Η δεύτερη ήταν ο Τζακ Νίκολσον από τη Λάμψη να σπάει την πόρτα του μπάνιου με το τσεκούρι. Απορώ πως ξυπνούσα κάθε πρωί. Frankly my dear, I don't give a damn.

7. Ninotchka 1939

Ο μοναδικός λόγος που είδα την ταινία ήταν το tag line της Η Γκάρμπο γελάει. Στην τελευταία φορά που έπαιξε στον κινηματογράφο, η Γκρέτα Γκάρμπο επέλεξε ένα κωμικό ρόλο. Αξιοσημείωτο, αν αναλογιστεί κανείς με τι ρόλους έκανε καριέρα. Aλλά θα μου πεις, οι ανατροπές ήταν πάντα αγαπημένο ζήτημα στη ζωή μου.

8. Wuthering Heights - 1939

Από εξαπανέκαθεν είχα ένα κόλλημα με τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Ενώ δεν είχα προσωπικά βιώσει κάποιον, όταν έβλεπα ιστορία όπου οι πρωταγωνιστές είναι ερωτευμένοι αλλά δεν μπορούν να είναι μαζί, άνοιγαν οι δακρυγόνοι αδένες. Στη μεταφορά του βιβλίου της Έμιλι Μπροντέ τα σκηνικά παίζουν καταλυτικό ρόλο, μαγεύουν και ταξιδεύουν. Η μεγάλη μου αδυναμία όμως είναι ο Λόρενς Ολίβιε, το απαύγασμα του βρετανικού αντρικού κλας κατά την ταπεινή μου αλλά πάντα εύστοχη γνώμη. Αποσπάσματα από την ταινία με μουσική υπόκρουση το ομώνυμο τραγούδι της Kate Bush.

9. Rebecca - 1940

Αν δεις το σπίτι που μένει η Ρεβέκκα θα με θυμηθείς. Από τα πιο όμορφα και αριστοκρατικά που έχεις δει ποτέ. Σε καθηλώνει και σε καθοδηγεί στην ιστορία. Ήξερε τι να διαλέξει ο Χίτσκοκ για την πρώτη του ταινία στην Αμερική. Είναι και η μοναδική που κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει και τίποτα, καθότι παραγωγός ήταν πάλι ο Σέλζνικ, που έκοβε και έραβε εκείνη την εποχή στο Χόλιγουντ. Πολύ καλή σκηνοθεσία, μυστηριώδης ατμόσφαιρά, η σκηνή του τέλους που ξεσπάει φωτιά αλλά κυρίως το σπίτι… αχ αυτό το σπίτι!

10. Fantasia - 1940

Ίσως σήμερα η ιδέα εικόνες που συνοδεύουν μουσική να ακούγεται κοινή, τότε όμως η Φαντασία προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον και απήχηση. Καλλιτεχνικά δεν ξέρω αν με προκαλεί, βρίσκω μερικές σκηνές μέχρι και κιτσαριό, αλλά κάποιες άλλες είναι πολύ ευρηματικές. Στην ιστορία με το μαθητευόμενο μάγο που προσπαθεί να τιθασεύσει τη μαγεία του, η μουσική του Μπαχ συνοδεύει με απόλυτη ακρίβεια τις κινήσεις των ηρώων. H αγαπημένη μου όμως από μικρός ήταν αυτή με τα μανιτάρια, κυρίως γιατί είχα λατρέψει τη μουσική του Τσαϊκόφσκι

Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ

Όπως είναι γνωστό τοις πάσι τον τελευταίο καιρό η Ρούλα Βροχοπούλου έχει πάρει σβάρνα ότι σαβουροειδή τηλεοπτική εκπομπή έχει βρει στο διάβα της και την ξεσκίζει.

Χθες όμως, την παράτησε στη μέση της εκπομπής της και την έκανε με ελαφρά.

Δηλαδή πόσο αποτυχημένη, άσχετη και τσόκαρο πρέπει να είσαι ώστε ακόμα και η Ρούλα να αποχωρεί από την εκπομπή σου;

Επίσης, ακούω όλες τις αγαπημένες τηλεοπτικές περσόνες να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους είδες άμα διαβάζεις φιλολογικά μπλογκ - ότι ο Καρβέλας είναι μεγάλος καλλιτέχνης. Συζητάνε για το αν επιτρέπεται ο Λαζόπουλος να τον σατιρίζει, αλλά το ότι Η Κακιά Μάγισσα είναι μεγάλος καλλιτέχνης το δέχονται όλοι a priori. Εγώ ξέρω ότι μεγάλος καλλιτέχνης θεωρείται αυτός που τον έχει κρίνει η ιστορία και τα τραγούδια του έχουν μείνει στη συνείδηση του κόσμου.

Και σου λέω εγώ ότι έχει μείνει στην ιστορία το Δώδεκα - λέμε τώρα - σε ερμηνεία της Απόλυτης. Κάτι άλλο έχει να μας επιδείξει; Δηλαδή τόσα χρόνια καριέρα για να μείνει αυτό; Μπορεί όμως να τον αναδείξει αληθινό καλλιτέχνη το φαϊ, τα λεφτά και το γαμήσι.

Ώρες ώρες νιώθω ότι κατεβαίνω από άλλο πλανήτη.

ΕΤ phone home....

Wrong Guy - The Pop Version

Έχω ψυλλιαστεί ότι μερικοί από εσάς που διαβάζετε τον Wrong guy νομίζετε πως έχετε να κάνετε με ένα τυχαίο μπλογκ.

Σε εσάς λοιπόν ένα μόνο πράγμα έχω να πω:

ΧΑ!

Για να σας αποδείξω πως κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, θα σας παρουσιάσω μια λίστα με ποπ -αρχικά- τραγουδιστές οι οποίοι έχουν εμπνευστεί απο μένα και έχουν δανειστεί τον wrong εαυτό μου σε τίτλους τραγουδιών τους.

Everything but the Girl - Wrong

Natalie Imbruglia - Wrong Impression

Etienne De Crecy - Am I Wrong

Joss Stone - Right To Be Wrong

LeAnn Rimes - Right Kind of Wrong

UB40 - Where Did I Go Wrong

Jennifer Lopez - Wrong when you're gone

Celine Dion - When The Wrong One Loves You Right

Woman in White

Τι σου είναι αυτό το Tube ρε συ....

Κοίτα τι ανακάλυψα, ενώ είχα ξεχάσει καν ότι υπήρξε...

Στα 1999 η Αλέξια, ναι, η αγαπημένη κύπρια τραγουδίστρια, που τραγούδι της έχει ξαναπαίξει στο μπλογκ μου, τραγούδησε μια κομματάρα απίστευτη.

Η Οκτάνα ανέβαζε την Κυρία με τις Καμέλιες. Ο 26χρονος τότε Αριστείδης Μυταράς, γιος του γνωστού ζωγράφου, ανέλαβε να ντύσει με μουσική τις εικόνες της ομάδας. Εγώ μόλις είχα αρχίσει να ακούω Massive Attack, Tricky, Portishead και τέτοια. Όταν πέτυχα το τραγουδάκι αυτό, έμεινα άναυδος. Μέχρι τότε γκρίνιαζα γιατί στην Ελλάδα δεν είχε ανθίσει ακόμα η trip hop σκηνή. Θεωρώ όμως πως αυτή είναι μια από τις πρώτες σοβαρές προσεγγίσεις Έλληνα καλλιτέχνη στο είδος της acid jazz και trip hop. Η μουσική είναι άκρως αισθησιακή, η ερμηνεία επίσης. H Αλέξια με εξέπληξε καθότι από εκεί που την ήξερα να τραγουδάει Άσπρο μαύρο όνειρα κάνω την άκουσα σε ένα τελείως διαφορετικό είδος, και ήταν και καλή! Αν βρεις το σιντί κατέβασε το, έχει κομμάτια και από Τραβιάτα, πραγματεύεται άλλωστε το ίδιο θέμα, ενώ έχει και τη Ναταλία Δραγούμη να διαβάζει αποσπάσματα από το έργο του Δουμά στα γαλλικά.

Κάνοντας μια μικρή έρευνα ανακάλυψα κάτι σοκαριστικό. Τους στίχους του τραγουδιού, οι οποίοι είναι διασκευές των γραμμάτων που έστελνε η Μαργαρίτα Γκωτιέ στον Αρμάνδο, τους έχει φτιάξει μια τόσο σιχαμένη κοσμικιά προσωπικότητα, που ούτε καν το όνομα της θέλω να αναφέρω. Μάντεψε ποια.

Το βιντεάκι δεν έχει τόσο καλή ποιότητα, αλλά η χορογραφία είναι υπέροχη - χορεύει και η Αμάλια που είναι η αγαπημένη του Φάτσα- η αισθητική του τόσο διαφορετική για τα τέλη του' 90 (τώρα βέβαια και η Πέγκυ Ζήνα την ίδια άποψη έχει)






αν κάποιος μου έλεγε πριν ένα μήνα ότι θα έκανα ποστ για την Αλέξια, θα του έλεγα Καλά κούκλα, το έχεις κάψει-αν σου άρεσε το τραγουδάκι, πάρτο.