Sunday, August 12, 2007

Casa Batllό - Antoni Gaudi

Είσαι στο κέντρο της Βαρκελώνης και προχωράς στην Passeig de Gràcia. Φτάνεις στο 43, κοιτάς ψηλά και βλέπεις αυτό.



Το οίκισμα που βλέπεις στα δεξιά είναι το Casa Battlό που χτίστηκε το 1907 σε σχέδια του Gaudi. Oι ντόπιοι το αποκαλούν και "Σπίτι των κοκάλων". Πρόσεξε τα μπαλκόνια και θα καταλάβεις γιατί.

Το σπίτι ήταν παραγγελία μιας μεσοαστικής οικογένειας, των Battlό, στην νεότευκτη τότε περιοχή Eixample. Ο αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του Μοντερνισμού, έφτιαξε μια μακέτα, η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό.



Στην Ισπανία του 1900 ο καλύτερος όροφος θεωρούνταν ο πρώτος και όχι το ρετιρέ που θεωρούμε σήμερα. Συνεπώς ο όροφος αυτός ήταν ο πιο πολυτελής, δέσποζε το σαλόνι το οποίο έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακό. Η μεγάλη τζαμαρία στη μέση είναι το παράθυρο του πρώτου ορόφου.


Καθώς μπαίνεις στο σπίτι σε αιχμαλωτίζουν οι γραμμές και τα σχέδια. Όταν έφτιαχνε το σπίτι ο Gaudi ήθελε να μην υπάρχει ούτε μια ευθεία γραμμή.



Η κεντρική σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο είναι εμπνευσμένη από ραχοκοκαλιά ζώου. Αν προσέξεις τα σκαλοπάτια, έχουν λειανθεί έτσι ώστε να μη σχηματίζουν ευθεία.





Το τζάκι δε θα μπορούσε να είναι σκηνικό από ταινία του Tim Burton;













Το μεγάλο παράθυρο κοσμούν γαλάζια και κίτρινα βιτρό τα οποία φιλτράρουν ένα απόκοσμο φως και γεμίζουν το σαλόνι με υπέροχα χρώματα. Οι κολώνες που φαίνονται έξω από το παράθυρο στέκονται στο πεζοδρόμιο αυστηρά και μοιάζουν με πόδια ελέφαντα.
































Το κεντρικό φωτιστικό και η οροφή του σαλονιού ακολουθούν τη γενική ιδέα. Η οροφή θυμίζει στροβιλισμό κυμάτων.



Μπορείς να επισκεφτείς μόνο τον πρώτο όροφο και την ταράτσα, αφού στους υπόλοιπους ορόφους στεγάζονται γραφεία. Φαντάσου να δούλευες σε ένα τέτοιο κτίριο!



Καθώς ανεβαίνεις προς τα πάνω την προσοχή σου τραβάει ο φωταγωγός. Καθεδρεύει στη μέση της οικίας, διαχέει φως παντού και είναι διακοσμημένος με μπλε πλακάκια. Σου δίνει έντονα την αίσθηση του νερού καθώς το φως που παίζει με τα σχέδια στα γαλάζια μωσαϊκά σε κάνει να νιώθεις μια θαλασσινή αύρα.


Τα παράθυρα έχουν στρογγυλεμένες άκρες, χωρίζονται σε 6 μέρη και είναι σήμα κατατεθέν του αρχιτέκτονα.



Και φτάνουμε στη σοφίτα. Εδώ επιβάλλεται το λευκό. Επιβλητικές καμάρες δημιουργούν δαιδαλώδεις διαδρόμους. Έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι στο εσωτερικό ενός τεράστιου προϊστορικού κήτους. Ο Gaudi είχε μεγάλη εκτίμηση στη φύση και τη χρησιμοποιούσε πολύ συχνά σαν έμπνευση για τις δημιουργίες του. Εδώ ήταν παλιά η αποθήκη, το πλυσταριό και οι υδραυλικές εγκαταστάσεις.


Βγαίνουμε στην ταράτσα. Εδώ είναι το αγαπημένο μου κομμάτι.



Οι καμάρες που βλέπαμε προηγουμένως δημιουργούν εξωτερικά την πλάτη ενός δράκου. Είναι στολισμένος με καφέ μωσαϊκά και φαίνονται και από το δρόμο. Ο δράκος ξαπλώνει και νομίζεις πως κοιμάται.

Η ταράτσα είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, που είναι και ο προστάτης της Βαρκελώνης. Ένα ξίφος διαπερνά το τέρας. Ο σταυρός παριστάνει το σπαθί του Αγίου που το έχει καρφώσει στην πλάτη του δράκου.



Οι καπνοδόχοι, άλλο ένα σήμα κατατεθέν του αρχιτέκτονα, είναι πολεμιστές που φρουρούν την οικεία και προστατεύουν την ιδιωτική ζωή των ιδιοκτητών της.



Κατεβαίνοντας κάτω ξαναθαυμάζεις αυτό το αριστούργημα, το οποίο είναι και μέρος παγκόσμιας κληρονομιάς. Παρατηρείς το εξωτερικό που είναι διακοσμημένο με σπασμένα πλακάκια και σκέφτεσαι πως όντως μοιάζουν με φολίδες από δέρμα δράκου. Ένα πανέμορφο δείγμα αρχιτεκτονικής ευφυϊας που σου μεταδίδει μια αίσθηση μοναδικότητας και μεγαλείου.

17 Comments:

zekia said...

μπορούμε να μετρήσουμε πόσα χρόνια μπροστά απο την εποχή του ήταν ο gaudi??? μάλλον όχι γιατί ειναι και πιό μπροστά απο μας. Απο μέσα δεν είχα δει ποτέ φωτογραφίες, είναι ακόμα πιο υπέροχο. Ευχαριστούμε για την παρουσίαση!

iF.. igeneia said...

Ευχαριστώ για το ταξίδι καρντάση.. Υπέροχες όπως πάντα.

tifoeus said...

φανταστικό, ευχαριστούμε για το ταξίδι...

gerasimos said...

Καταπληκτικές οι φωτογραφίες σου. Ήμουν κι εγώ στη Βαρκελώνη πριν δύο εβδομάδες περίπου και βλέποντάς τες είναι σα να είμαι ξανά εκεί. Έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες αλλά ήταν τόσοι πολλοί οι τουρίστες, και είχαν και την τάση να σκαρφαλώνουν στα μνημεία και τα γλυπτά που προσπαθούσα να φωτογραφίσω.

doratsirka said...

Eξαίρετη η παρουσίαση και τόσο άμεση, σα να με πήρες από το χέρι και να μου είπες το παραμύθι αυτού του ονειρικού κτιρίου. 'Οσο για τις φωτογραφίες σου...τις κοιτάω ακόμη άφωνη.

etalon said...

Με συγκινησες απιστευτα. Και περιμενω σα σκυλακι κι αλλες κι αλλες κι αλλες φωτο απο την πολη που θα ηταν κι η Θεσσαλονικη αν δεν ειχαμε...ολους αυτους που γκρεμισαν τα σπιτια του κεντρου και ξηλωσαν το τραμ για να φτιαξουν τις πολυκατοικιες της ντροπης.
Πηγες στη Diagonal? Τα σπιτια ειναι ακριβως ιδια με της Διαγωνιου το 1930 στη Θεσσαλονικη.

Η βαρκελωνη εκτος απο απολυτα ερωτικη πολη ειναι και πολη πολιτισμου και σεβασμου (λες να φταει που οι Καταλανει ειναι Αναρχικα στοιχεια?) -))

g for george said...

Είναι να παθαίνεις... τώρα θέλω ακόμα περισσότερο να πάω. Φακ... πότε!

gay super hero said...

Αχ τί μου θύμισες! Αυτός ο άνθρωπος έκανε τη μαγεία χειροπιαστή πργματικότητα. Ας είναι καλά η ψυχούλα του. Τον ευγνωμονούμε!

Haris said...

Απλά τέλειο! Με ενθουσίασε περισσότερο το ότι δεν ήθελε να βάλει ούτε μια ευθεία γραμμή στο σπίτι, και το ότι είναι βαθιά επνευσμένος από την φύση.

Keen On Boys said...

Σαν απο κόμικ των Jodorowski-Moebius είναι, σουρεάλ τελείως!

Lensman said...

I absolutely adore Gaudi :)

Neverlandean said...

Έχω μείνει άφωνος. Και αυτό είναι ΕΝΑ από αυτά που έχει η Βαρκελώνη! ΘΕΛΩ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ ΤΩΩΩΡΑΑΑΑΑΑ! Υποψιάζομαι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα ταξιδιωτικά ποστ ε; :)

tsaperdona said...

εδώ τσαπερδόνα


της γνωστής οικογενείας των battlo.......


μη χέσω.....

>Lina said...

μας έκανες να λυσσάξουμε απ τη ζήλια μας ρεεεεεεε ={

pavlos said...

Να 'σαι καλά να μας ταξιδεύεις

pavlos said...

Εξαιρετική και η Αίγυπτος. Να ξερες τι μου θύμισες και εγώ Πάσχα είχα παέι

Cinestef said...

Μεγάλε, λέμε με ταξίδεψες...

Την Βαρκελώνη την ανακάλυψα όταν στο πανεπιστήμιο μελετούσα τον Αντονιόνι και στο μάθημα είδαμε την ταινία του "Επάγγελμα: Ρεπόρτερ" [νομίζω έτσι λέγεται στα ελληνικά] Και είχε μια σκηνή στην αγαπημένη μας ταράτσα...

Μετά από χρόνια πήγα 3 βδομάδες εκεί κι έπαθα πλάκα... δεν υπάρχει άλλο μέρος σαν αυτήν την πόλη... Σκέτη μαγεία...

Related Posts with Thumbnails